Hjerstmoarn

De dize jout de reiden stâl
lûkt dan werom nei ’t blakstill’ wetter
en dreamfertyzjend nimt er grauens,
swiere stiltme mei
sa wurdt de hjerstdei,
kâld, fan neare nacht besibbe
no stadich klaaid yn ‘t tear’ en wazich ljocht
fan d’iere moarn
dan
twyfeljend
mei d’earste sinnestrielen
dy ‘t plom en twigen no har taastbere kleur oanmjitt’
sjoch ik
oandien
it tsjuster noch yn d’ eagen
in stripe ljocht dy ‘t as fjoer
oer ’t wetter sjit

Wil Stelling

 

No comments yet