It wiete gerslân

Fyntûkich bringe bjirk en els my
nei it blauferljochte lânwetter
dêr’t in winterloft yn driuwt;
my in rêst foarhâldt en freget
nei it fleanderige fan myn dwaan
dat gjin berêsting ken.
Dan lit de spegeling my sjen
hoe’t yn beferzen grûn it bjintgers
geduldich wachtsje kin op groei
en my ta ynkear bringt.

Marije Roorda

 

No comments yet